MINDSET

#7 Dag van het geluk

Dinsdag 20 maart was dag van het geluk en sinds dat ik mijn accident heb gehad sta ik wel vaker stil met hoeveel geluk ik heb gehad en ik nog steeds heb. Die dag reed ik naar mijn werk op de Academie, de zon scheen, er was een leuk deuntje op de radio, ik besefte dat ik geluk heb en gelukkig ben. Voor mezelf is dat veel waard en daarom wou ik een artikel aan mijn intens geluk wijden.

Mijn dichte vrienden weten dat ik uit een serieus zwart gat ben gekropen door onnodige omstandigheden -3 jaar geleden- omstandigheden die me als persoon hebben veranderd. Er was een moment in mijn leven dat ik dacht dat ik alleen was op de wereld en niemand me begreep of ooit zou begrijpen. Ik voelde de nood niet om mijn gedachten te delen omdat ik ze wou tegenwerken omdat ik dacht dat mijn gedachten peanuts waren met de wereldproblemen die er zijn (je weet wel, plastic in the ocean, klimaatveranderingen, armoede, oorlogen, levensbedreigende ziektes, noem maar op..) ik heb dan heel lang mijn donkere gedachten voor mij gehouden. 2 jaar lang .. Tot deze gedachten mijn leven overnamen, ik had enkel nog maar levendige nachtmerries. Mijn gedrag tegenover de mensheid veranderde, ik vertrouwde niemand niet meer, ik voelde me kwetsbaar en stelde steeds een masker op, zelf tegen de mensen die het dichts bij mij stonden. Ik werd iemand die ik helemaal niet wou zijn. Tot ik 1 jaar geleden mijn accident heb gehad.

Ik herinner me de dag dat dit gebeurde nog heel levendig. Het was de eerste keer sinds mijn accident dat ik nog eens buitenkwam, een feestje voor de verjaardag van een vriend. Random people vroegen dan 50x wat er gebeurd was en hoe en gaven hun advies en hun eigen ervaringen mee, ik ben zeker dat ze het goed bedoelden maar al deze meningen, adviezen, ervaringen gaven me alleen meer stress en zorgde voor een partijtje paniekvoetbal in mijn hoofd. Je kan dus wel begrijpen dat op het einde van de avond het me niet tot onder mijn haarlijn zat maar tot boven mijn kroezelige kop.

Wat er ook nog bijkwam was, dat het een hele leuke dansavond was voor iedereen, except for me .. Mensen die me kennen weten dat ik hou van dansen en sjansen, dat ik normaal heel de avond & nacht tot de zon opkomt mee sta te dansen en te shaken en het besef dat ik dat toen niet kon en hoogstwaarschijnlijk voor een hele lange tijd niet, kwam voor mij binnen als een bom. Toch wou ik nog blijven en er het beste van te maken. Mijn vriend besloot om eerder naar huis te gaan met de mannen. Ik bleef achter met mijn vriendinnen.

Het toppunt was natuurlijk dat ik daar dan de hele avond zat, zielig te wezen (from my point of view) op mijn stoel en elke flauwe plezante die passeerde het nodig vond om mijn krukken vast te nemen en er in de lucht mee zaten te smijten. Nou, that was it!

Wat binnenkwam als een bom, wat tot boven mijn kroezelige kop zat, ontplofte..

Een wildvreemde die dacht dat hij zomaar in MIJN zone kon komen, het recht had om aan mijn persoonlijke spullen te komen nadat er 50-tal mensen te dicht bij mij kwamen staan met hun -naar alcohol ruikende- adem, advies kwamen geven maar eigenlijk geen moer gaven hoe het met mijn gedachtengang zat. I’m done with it!

Ik wil naar huis! En NU!

Maar waar is mijn vriend en waar zijn mijn vriendinnen?

Gehandicapt zijn + 50 Random people met ruikende adem + paniekvoetbal in mijn hoofd + niet kunnen dansen + random people dat aan u spullen zitten + negatieve gedachten + u compagnie niet meteen vinden

De watervallen van K

Gelukkig was mijn vriendin in aantocht en kon ik op haar rekenen om me naar huis te brengen, eenmaal thuis denk ik dat de mannen ook niet de tijd hadden om te beseffen en te begrijpen wat er allemaal in tussentijd gebeurd was. Maar het was wel die dag en dat moment dat het er allemaal is uitgekomen en de eerste keer dat ik me opnieuw begrepen voelde omdat er iemand van hun zei: ‘Maar wij wisten niet dat dit in jou omging, wat kunnen wij eraan doen om jou te helpen ..

Sinds dan besef ik maar al te goed wat ik aan de groep mensen die ik rondom mij heb, mensen die ik mijn vrienden /familie kan & mag noemen. Deze vriendschap/liefde heeft me gemaakt wie ik nu ben. Ik schaam me niet meer om te zeggen dat het heel even niet goed met me ging en dit soms nog het geval is. Mijn vrienden en familieleden weten wat voor een ‘rotkarakter’ (zo zeggen ze dat hier in de volksmond, het is niet echt waar :p) ik heb, ik a whole lot to handle ben maar accepteren me hoe ik ben. Wij kunnen niet elkaars problemen oplossen maar we kunnen er wel zijn voor elkaar, hoe slecht of hoe goed het ook mag gaan. Die barrière tussen gewone oppervlakkige vriendschap en echte vriendschap en liefde is er niet meer. Geen twijfels meer over deze mensen. Ik ben zeker dat ik deze wil houden voor de rest van mijn leven. Jammer genoeg voor hen, geen retourbonnetje niet meer. 1 van de belangrijkste dingen die ik van hen geleerd heb is dat als ik val, ik een vangnet heb en niet moet twijfelen aan hun. En dit gevoel, dit maakt me intens gelukkig.

Samen met de zon, goede muziek & een topjob

En daarom lieve vrienden, vriendinnen, schoonouders, mamatje en mooiboy waarmee ik het leven mag delen.

Deze is voor jullie <3

Hoeveel geluk heb ik dat jullie in mijn leven zijn?

Jullie zijn altijd welkom in mijn personal space 🙂

Kus van K

4 thoughts on “#7 Dag van het geluk

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *