MINDSET

#2 Fysieke en mentale breakdown in 3,2,1 ..

Zoals de meesten onder jullie waarschijnlijk al hebben opgemerkt ben ik momenteel helemaal kreupel ..

Voor de paasvakantie had ik het lumineuze idee om manlief een skireisje cadeau te doen, zo gezegd, zo gedaan .. Zoals altijd proberen we ons laatste reisje steeds te overtreffen en maken we van het huidig reisje de beste die er is .. Deze reis zullen we inderdaad nooit meer vergeten.

12.04.2017 Ischgl – Oostenrijk

Alles ging goed, tot die laatste geplande rit naar beneden. 16.30u de liften gingen sluiten, het was onze laatste dag, het was onze laatste rit samen, we gingen die racen naar beneden. Alles ging nog steeds goed tot ik wou stoppen, mijn linkerski was gestopt, zat vast in een hoopje sneeuw (achteraf bekeken), de andere ski die had nog geen zin om te stoppen en racete verder dan mijn gestopte ski en mijn linkerknie die al bekend stond om graag tegen te stribbelen besloot om het op te geven .. 3,2,1 .. Krak zei ie .. en val .. daar lag ik dan. Nog helemaal niet bewust van er allemaal komen zou.

Vanaf dat moment werd ik oversteld door emoties die ik helemaal niet gepland had (want ja, ik probeer mijn emoties te plannen). Toen wist ik niet wat ik moest denken, lichtjes in paniek en verschoten van wat er gebeurd was besloot ik meerdere keren om een poging te doen om recht te staan. Daarin faalde ik steeds weer. Wenend en liggend in de sneeuw besloten we toch de hulpdiensten op te roepen en mocht ik (hoera! NOT!) mee met de sneeuwscooter.

Ik was dan in het bijzijn van mijn manlief en mijn schoonvader. Volgens hun leek het helemaal niet zo erg en de val die ik maakte was gewoon ronduit belachelijk voor woorden (We hebben er een filmpje van maar die ga ik wijselijk niet publiceren). Maar het enigste wat toen kon zeggen was: ‘Het lijkt dat mijn onderbeen gewoon aan mijn knie bengelt’. Volgens hun leek het allemaal maar minder dan wat het voor mij leek (Mijn dramaqueen-level stond voor hun op duuuuuuuuzend %)

Eenmaal bij de verpleger vond ik ein-de-lijk een moment waarop ik gekalmeerd kon worden. Ik werd in een rolstoel begeleid naar beneden in de lift. Die rit duurde ongeveer een halfuur, een halfuur om me proberen te kalmeren. Er werd me verteld dat er beneden een dokter op me wachtte om na te kijken wat er aan de hand was maar uiteindelijk vond ik (en die 2 mannen) in dat halfuur toch een moment om mezelf te overtuigen dat het niet zo erg leek zoals ik eerst dacht dus besloot ik om terug naar het hotel te gaan me in de jacuzzi te leggen en nogmaals een poging te doen om nog kalmer te worden. Uiteindelijk heb ik dus nog 2 dagen zo rondgelopen (lees: gehuppeld). De volgende dag zijn we dan terug vertrokken naar België, een autorit van 10u, kreunend van de pijn.

14.04.2017 Halle – België 

De dag nadien mocht ik bij mijn sportdokter langsgaan. Hij zag meteen dat het niet al te ok was. Hij deed een punctie in mijn knie en er kwam bloed uit wat wijst dat er iets was gescheurd. Ik mocht dus onder de scanner. De wachttijd van de scanner was 1 week, de specialist die hij me heeft aanbevolen was ook in verlof dus het was nog een heel gedoe om me snel te kunnen behandelen. Naar spoed gaan en bij een andere specialist langsgaan was voor hem geen optie. Ik moest wachten tot die ene dokter terug was. Toen wist hij me op het einde van de consultatie ook heel droog te vertellen dat ik hoogstwaarschijnlijk moest geopereerd worden, niet meer mocht werken, niet meer mocht stappen, steunen en niet meer met de auto mocht rijden. Daar stond ik dan, helemaal verschoten, met krukken en geen vervoer .. Dat waren woorden die ik niet verwacht had.

Toch besloot ik meteen na die consultatie om te gaan werken omdat er een geplande drukke periode voor de deur stond. Het was in mijn hoofd onmogelijk om mijn team in de steek te laten. Na 1 week op 1 been rond te huppelen heb ik dat toch maar opgegeven omdat het gewoon geen doen was. Op het einde van die week ben ik ook nog eens gevallen en dan heb ik besloten om toch maar thuis te blijven omdat het te gevaarlijk was om zo verder te doen.

In die week mocht ik ein-de-lijk onder de scanner, nadien mocht ik langsgaan bij de speciallist. Verdict: voorste kruisband volledig gescheurd en 1 meniscus. Gevolg: Operatie (Joehoe! NOT!).

Sinds dan ben ik dus thuis, sinds midden april. Begin mei was mijn operatie gepland. De 2 weken voor mijn operatie moest ik elke dag naar de kine om mijn been te leren strekken (wat onmogelijk leek) & te leren stappen. De vrijdag voor mijn operatie zijn we wel in die 2 doelen geslaagd. Toen was ik zo trots en fier. Vandaag lijkt daar niet veel van over te blijven ..

2.05.2017 Halle – België

Maar op 2 mei mocht ik binnen gaan en werd ik geopereerd. Je moet weten dat ik nog nooit iets erg heb voorgehad. Dus het stresslevel op die dag was wel 200%. Dan kwam er ook nog eens bij dat ik nuchter moest zijn. Vanaf 00.00u de dag ervoor niets meer gegeten of gedronken en mijn operatie was gepland voor 15.30u .. Ik zonder eten of drinken = de hel. Mijn operatie werd dan uiteindelijk toch vervroegd en om 12u mocht ik naar boven, toch moest ik daar nog 1.30u wachten voor het aan mij was. Ik werd volledig in slaap gedaan, van de operatie zelf op dat moment heb ik niets gemerkt maar eenmaal wakker.. Heb ik denk ik heel de ontwaakzaal bijeen geschreeuwd, ik denk dat iedereen die toen te slapen lag wel wakker is geworden, haha (Achteraf bekeken kan ik er wel mee lachen) Ik was helemaal in paniek omdat ik niet wist waar ik was en de pijn was gewoonweg niet te houden. Al een geluk dat er 2 anesthesisten waren die ik kon en me hebben kunnen kalmeren met behulp van hun spuitje vol morfine. Eenmaal op mijn kamer, helemaal groggi wou ik niemand zien, de pijn was niet te houden en ik voelde me ook megazwak. De gedachte dat iemand me in deze staat zou zien werd snel uit mijn geheugen gewist. Tot op de dag van vandaag heb ik het daar nog steeds moeilijk mee en wil ik enkel mijn dichte familieleden bij me.

Nadien is de chirurg nog langsgekomen om te vertellen dat alles goed is verlopen. Enkel hadden ze tijdens de operatie ontdekt dat er een 2de meniscus gescheurd was en ze deze ook hebben behandeld en dit de reden was waarom de operatie langer heeft geduurd dan voorzien (Achteraf bekeken zou het wel eens kunnen zijn dat ik dit heb opgelopen bij mijn val op het werk).

De volgende ochtend mocht ik naar huis en de dag nadien moest ik al bij de kiné zijn. Sinds dan ga ik nog steeds elke dag naar de kiné, pogingen om mijn knie en been in orde te krijgen, ik ben zo goed als van al mijn medicatie af maar jammer genoeg wilt mijn been nog niet meewerken en kan ik na 4 weken nog steeds niet strekken. Wat maakt dat ik nog steeds niet kan stappen. Mijn toffe kiné wist te vertellen dat ik de ergste in mijn categorie ben. Hoera wat is het toch fijn om een been te hebben die zo rebels is. Mijn been stijf houden is hier dus niet van toepassing.

31.05.2017 Lembeek – België 

De laatste weken waren voor mij dus een rollercoaster aan emoties. Van zelfstandige jongedame die kon doen en laten wat ze wou naar hulpbehoevend zijn is .. Ik heb er geen woorden voor .. Geen sociaal leven, geen dingen kunnen verplaatsen omdat je krukken vast hebt en vergeet het dat je meer dan 100 m op krukken doet hoor. Niet zomaar kunnen vertrekken, in een rolstoel zitten voor lange afstanden, de rolstoel dan zelf nog niet kunnen verplaatsen ..  Gewoon afhangen van iemand .. Enorm confronterend dat ik dit allemaal niet zomaar kan.

Als je het kan lijkt het zo van vanzelfsprekend dat je het vergeet te appreciëren. Ik kijk enorm op naar alle mensen die onverwachts iets gelijkaardig hebben meegemaakt maar het bij hun wel voor de rest van hun leven is. Dit was en is een echte les om te beseffen dat op 1 minuut je leven ondersteboven kan worden gehaald en dat het nooit meer als ervoor kan en soms zal zijn. Ik denk dat ik me nog nooit zo zwak heb gevoeld in mijn leven maar ik trek me wel op aan dat het maar tijdelijk is. Althans dat hoop ik toch want soms lijkt het dat het nooit meer gaat goed komen maar mijn team van kinesisten, dokters en mijn lieve, fantastische omgeving rondom mij heen weten me steeds weer te kalmeren, te helpen en moed in te spreken en niet te vergeten 2 loebassen die mijn been dag en nacht beschermen alsof hun leven ervan afhangt.

Ik kijk zo uit naar de dag dat ik terug kan dansen, kan stappen, kan rijden, lopen, sporten, gewoon tot op het moment dat ik van niemand meer afhang en eindelijk heel simpel mijn eigen kopje koffie van de keuken naar de eetplaats kan brengen en daar kan ontbijten.

Zo die kleine dingen in het leven leer ik nu wel te appreciëren en te relativeren. Al bij al proberen we er steeds het beste van te maken maar tot dan zal ik hier thuis zitten wachten zoals een dartelend hondje die heel blij is als er eens bezoek langskomt en blij is als ze eens wordt uitgelaten.

Kus van K

De kreupele aka robocop aka de gehandicapte

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *